Rekreatif Bir Faaliyet Olarak Halk Oyunları Hareket / Kas İlişkisi

Tarihleri boyunca savaş kabiliyetleri ile de ön planda olan Türklerde de özellikle Çin kaynaklı tarihi belgelerden takip edilebildiği kadarıyla, Türklerin prototipi olduğu düşünülen Çhou (Çu) devleti döneminde, askerlik eğitiminde asker adaylarının destanları dans şeklinde icra etmeyi öğrenmeleri (Esin, 2001: 120-121) eğitim ve fiziksel gelişim bağlamında dikkate değer bir veridir.
Uygarlıkların tarih içerisindeki gelişimlerinin her döneminde çeşitli değişim ve dönüşümlere uğrayarak icra edilen bu danslar günümüz geleneksel danslarının önemli referansları olarak kabul edilmektedir. Günümüz Türkiye’sinde geleneksel danslar bilimsel bir konu olarak ele alındığından bu yana, “Milli Danslar”, “Milli Rakslar”, “Anadolu Köylü Dansları”, “Halk Dansları”, “Halk Oyunları”, “Türk Köylü Dansları”, “Türk Halk Oyunları” vb. gibi adlandırmalarla karşılanmaya çalışılmıştır. Tüm bu adlandırmalara rağmen “oyun” kelimesinin Türk dünyasındaki kültürel altyapısı ve Anadolu’daki yaygın kullanımı, bu çalışmada “halk oyunları” kavramının kullanımının tercih sebebi olmuştur.
Geleneksel yapıdaki kırsal kesim toplum hayatının özünü temsil eden halk oyunları, toplumsal değişme sonucu kent kesimine geçişte kültürel açıdan önemli kayıplara uğrasa da sanatsal ve özellikle de sportif açıdan önemli ölçüde değer kazanmaktadır (Aydın, 1992: 37). Ayrıca kent merkezlerindeki halk oyunları çalışmalarına katılımın kişisel nedenleri ve etkinliğin nitelikleri ile halk oyunlarının sporla olan ilişkisi araştırılmıştır. Türkiye genelinde halk oyunları dernekleri üyelerinin oluşturduğu evren, İzmir, Manisa ve Eskişehir örneklemine indirgenerek bir anket uygulanmıştır. Ankete katılan halk oyunları çalışmalarına iştirak eden kadın ve erkeklerin %90’nının üzerindeki bir oranla etkinliği spor yapma ve boş zamanları değerlendirme olarak gördükleri tespit edilmiştir (Aydın, 1992: 53).